Dag 15: 7 mei 2010 - Reis New Orleans - Chattanooga

Het ging een lange dag worden vandaag qua kilometers. Een rit van 835 kilometer. Gelukkig wel snelweg. Ik ging de kust verlaten en door naar Tennessee. Op tijd vertrokken. Ik wilde per sé over de Lake Pontchartrain Causeway Bridge, anders zou het nog iets korter zijn geweest. De Pontchartrain Brug is 39 kilometer lang en gaat dwars door het Pontchartrain Meer. Hij wordt beschouwd als de op één na langste brug ter wereld. Voordat ik erop reed probeerde ik nog onder aan de brug te komen voor een paar foto’s. Maar helaas, allerlei weggetjes geprobeerd, vele wegafsluitingen, en ineens zat ik er al op. Dan maar niet. Tol was niet nodig. Dat is alleen in tegengestelde richting. Aan het einde van de brug heb ik nog een afslag genomen voor een flinke koffie met een sausage burrito en toen verder.

Over de I-59 reed ik door de staat Mississippi. Aan beide zijden van de weg was het erg groen. Veel bomen en heuvelachtig. Na 2,5 uur rijden wilde ik de benen strekken. Langs de weg stond een bruin bord met `Dunn´s Falls´. Watervallen dus. Altijd mooi. Even kijken. Entree $ 1,50 en het viel helemaal niet tegen. Een leuk verzorgd stukje groen aan de Chunky River in het plaatsje Enterprise. Er stond een watermolen die werd aangedreven door het water uit de waterval. Het ding kwam uit Georgia, maar werd ooit hierheen verplaatst. Een trapje liep naar de rivier en dat was een fijn plekje om te zitten. Er waren diverse wandelpaden, maar zoveel tijd had ik niet.

En weer verder door de staat Alabama. Nog steeds erg groen én onbewolkt. Het zou de hele 835 kilometer onbewolkt blijven bij een temperatuur van zo´n 30 graden. Na 2 uurtjes kwam ik aan in Tuscaloosa voor een tankstop. Binnen een ijslimonade gehaald en een paar taquitos, benen gestrekt en de reis kon verder.

Er volgden nog heel wat kilometers tot Chattanooga. Geen verdere pauzes meer en 3,5 uur door. Allemaal geen probleem met de cruise control erop. Zo werden de benen minder moe. Ik passeerde even de staat Georgia. De klok kon weer een uur vooruit. Bordjes langs de weg gaven mooi de tijdzone aan. Staan ze er niet, dan doet de telefoon het wel automatisch. Nadenken hoeft niet meer in deze moderne tijd.

Ik passeerde de staat Tennessee en rond half negen lokale tijd stond ik bij het Guest House Inn, Chattanooga. Prima kamer deze keer. Slechts 42 dollar voor een nachtje. Alles mooi schoon en met koelkast, magnetron, etcetera. Het hele zooitje weer. Badkamer is rolstoeltoegankelijk. Dat betekent dat het wel een danszaal lijkt zo groot.

's Avonds wilde ik nog even de benen strekken en dus naar buiten voor een korte wandeling. Het zag er allemaal heel veilig uit. Ik wilde rondkijken om wat te eten. Het werd eens iets anders: de afhaalchinees. Niet te vergelijken met wat ze in Nederland serveren, maar wel lekker. Ik liep naar binnen, vroeg of ik ook kon afhalen en kreeg meteen een piepschuimen bakje in mijn handen geduwd. Kon ik voor 8 dollar volmaken. Natuurlijk zonder bonnetje, want de Chinees doet niet met bonnetjes werken. Alles gaat meteen in de zwarte pot, ook hier in Amerika.