De dag begon vroeg vandaag. Om half acht was ik opgestaan. Het zou weer een lange rit gaan worden tot aan Pensacola. Na het uitchecken koffie gepakt in het hotel, even onderweg een ontbijtje en verder. De lucht was stralend blauw. Lang duurde dat allemaal niet want al snel kwam de bewolking opzetten en tot in de avond was er nauwelijks nog zon te zien. Gewoon weer benauwd zonder regen.
Het ging via de heuvels van Florida richting Apalachicola National Forest. Dat is een gigantisch bos dat van Tallahassee tot aan zee reikt en van oost naar west ook nog eens vele tientallen kilometers lang is. Er liepen wat wegen doorheen en dus kon ik zo nu en dan stoppen om het bos in te gaan. Er sprong een enkel hert en iets wat leek op een wolf weg. Niet te fotograferen om die reden. Daarna nog een keer gepauzeerd bij een rivier. Het leek de Amazone wel. Ontzettend groen met hier en daar een palmboom ertussen.
Over de Coastal Highway 98 trok ik verder naar beneden. Bordjes waarschuwden voor overstekende beren. Ik kwam er geen tegen. Nog één keer gestopt aan zee voor wat mooie foto’s. Hier was duidelijk te zien wat al die orkanen in de loop der jaren met de natuur hadden gedaan. Afgerukte boomstammen en boomstronken lagen op het strand.
Na een tijdje kwam ik uit in Apalachicola, een historisch vissersdorp. Dat was zeker niet onaardig. Veel tradionele Amerikaanse houten huizen, toeristenwinkeltjes en restaurants. Er liep zelfs nog een wilde schildpad over de weg. Mooie wandeling gemaakt en afgesloten met een beker limonade. Die werd mij aangeboden door een stel op straat springende jongelui die luid schreeuwend bordjes omhoog hielden met de tekst ‘Lemonade 1 dollar’. Opbrengst kwam ten goede aan de Church of Pentecoastal Holiness. Ook hier draaide weer alles om de kerk. Veel verstand van marketing hadden die gasten niet. Letters op hun bordjes te klein en ze stonden precies bij hun limonadetafel met hun bordjes. Passerende auto’s zagen dat veel te laat. Omzet had makkelijk het driedubbele kunnen zijn. Dat heb ik ze niet verteld. Ik wilde hun feestje niet verpesten. Met een vriendelijk ‘God bless you’ werd ik bedankt voor mijn aankoop.
Verder over de highway. Ik passeerde de volgende tijzone. Klok een uur terug. Zeven uur vroeger dan in Nederland. Nadeel is dat het nu al om half acht donker is in plaats van half negen.
Uiteindelijk kwam ik in Panama City aan. Dat klonk exotisch maar bleek het niet te zijn. Een lange rij motels, typische winkels voor in een badplaats en fastfoodketens was het. Er was een motorevenement aan de gang en daardoor ontzettend druk en rumoerig. Goed uitkijken ook op de weg. Wanneer motorrijders zich in groepsverband bevinden is de weg van hun en niet meer voor de rest bedoeld. Ze halen de gekste manoeuvres uit om maar bij elkaar te blijven rijden. In Panama City Beach heb ik aan het strand gezeten. Het was er erg winderig en nog steeds bewolkt. Tegenover het strand lag de Wendy’s. Ideaal voor een maaltijd.
Weer door en nog één stop bij een wandelpad in het bos. Ik koos voor het 3 mijl pad. Dat ging nog wel lukken voor het donker. Helaas moest ik halverwege weer terug. Het pad was op dat punt iets te volgelopen met water en ik had geen zin in allerlei gekke handelingen om dat te ontwijken. Weer terug bij de parkeerplaats kwam ik nog twee andere wandelaars tegen. Ze vroegen of ik een paar mooie foto’s had kunnen maken. Helaas niet. Kwam door de regen van afgelopen dagen zeiden ze. Er waren in de voorbije weken wel degelijk vogels, ratelslangen en wasberen te zien geweest. Jammer dat ik die niet had gezien.
Als laatste volgden er nog best wat kilometers Higway 98. Een druk stuk met aan het eind nog een brug van zo’n 4 kilometer en toen zat ik in Pensacola. Motel 6 voor deze nacht 38 dollar. Helaas geen internet in de kamer en dus maar even buiten het signaal van een ander afgepikt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten