Dag 2: 24 april 2010 - Miami

Het kostte wat moeite om vannacht te slapen. Ik was 24 uur wakker geweest en dan is het extra lastig. De dubbele espresso van het vliegveld hielp daar natuurlijk ook niet aan. Meteen kwam ik erachter wat ik vanuit Nederland vergeten was: oordopjes. Niet zo'n ramp, maar toch. Amerikaanse motels hebben altijd één probleem. 's Nachts draait er altijd wel ergens een generator op volle toeren die te veel geluid maakt. Na verloop van tijd wen je eraan.

's Ochtends meteen naar downtown. Eerst 20 minuten lopen vanaf het hotel naar de metro mover (een monorail die het financiële district verbindt). De rest verder te voet.

Het begon allemaal met een ontbijt in een lokale eettent. Bij nader inzien bleek het een Peruaanse tent te zijn. Er werkten een Chinese dame en twee Peruanen. Ontbijt bestond uit een broodje met gebraden kip en een zelfgemaakte saus door de chinese vrouw. Een combinatie van ají (hete peper), knoflook, azijn en ui. Best lekker. Daarbij een mierzoete koffie. Naast me zat een Mexicaan en dat is altijd gezellig. Holanda kende hij van de koeien maar ook niet meer dan dat. Het kostte enige moeite om hem uit te leggen dat het land niet in de buurt van Zwitserland lag en dat de paus er ook niet vandaan kwam. Volgens hem moest ik maar een Cubaanse vrouw gaan zoeken in Amerika. Die hadden allemaal veel geld omdat ze bij de bank werkten.

Na het ontbijt wat rondgewandeld door downtown. Dat is geen toeristentrekker. Hoge kantoorgebouwen en niet meer dan dat. Het winkelgedeelte in downtown bestaat uit een aantal straten met goedkope winkels en Latijns-Amerikaanse eetgelegenheden. Dat is dan wel weer gezellig.

De Bayside Market stond ook nog op het programma. Een winkel- en restaurantgebied aan de haven. Er toeristisch, maar je moet het gezien hebben.

De lunch vond plaats in een Cubaanse bar. Een tonijnsalade met een glas cola. Als afsluiting een mierzoete Cubaanse espresso.

Al die eettentjes zijn allemaal fantastisch en zo ook de mensen. Latino's hebben een open persoonlijkheid en tonen altijd interesse in Europeanen en als je Spaans spreekt hoor je er nou eenmaal snel bij.

Dan was er aan het eind van de middag nog Calle Ocho, ook wel Little Havana genoemd. De glorietijden van die wijk zijn inmiddels ook voorbij. Er was weinig te doen. Hoewel, ik ging even een versgeperste jus drinken, en toen ontstond er een gesprek met twee Cubanen. Aardige mensen. Zo aardig dat een van de mannen mij wat heeft rondgeleid door de wijk en in zijn kleine huisje heb ik nog twee kopjes verse Cubaanse koffie gedronken. Hartstikke leuk dat soort dingen daar moet je niets achter zoeken. Oké, de man was wel ontzettend homo, dat wel. Liep als een vrouw en praatte als een vrouw, maar hij heeft me toch mooi rondgeleid door de buurt en zo zie je andere dingen dan de toeristische trekpleisters. Op een gegeven moment moet je er ook weer vanaf. Ik kon eventueel nog mee naar zijn een kennis, nog wat eten, enz. Het was wel genoeg zo. Dus excuses verzinnen om te vertrekken. Je zegt nooit recht in iemands gezicht "nee" of "ik ga". Dat is typisch Nederlands. Er hoort een excuus bij. Dat heb ik in Spanje geleerd en gaat in heel veel culturen hetzelfde.

Rond halfacht was ik weer in het hotel terug.