Dag 7: 29 april 2010 - Naples/Captiva/Tampa

Vannacht heb ik goed geslapen in de grote Red Roof Inn hotelkamer. Na het uitckecken nog een lekker bakje koffie in de hotellobby. Ja, deze keer echt goed van smaak. Versgemalen bonen zelfs. IJsklontjes gehaald uit de ijsmachine en on the road again.

Als eerste Naples verkend. Info gehaald bij het welcome center. Parkeren was op de meeste plekken gratis en daar maak je dan als Nederlander natuurlijk gebruik van. De hoofdstraat 5th Avenue was een historic district. Wat oude gebouwen opgeschilderd in lichte kleuren. In de straat bevonden zich boetiekjes, veel banken en restaurants. Ze hadden er een voorliefde voor Italiaanse restaurants. Niet zo verwonderlijk, want ik was hier tenslotte in Naples. Een andere bezienswaardigheid in het stadje was de oude pier. Gebouwd in 1888 maar diverse keren verwoest door orkanen. De huidige pier stamt uit 1960. Je had er een mooi zicht op de zee en het strand. Het was er erg rustig. Niet vreemd, want de zon scheen niet. Na het bezoekje aan de pier heb ik met de auto nog wat gezigzagd door de aanliggende woonwijk. Dat kan makkelijk met die Amerikaanse straatindeling. Dit was een buurt met flinke villa’s. Ook niet zo gek, want Naples staat bekend als een chique badplaats. Het stadje telt circa 55 golfbanen. De mensen waren er ook chique. Vrouwen met geblondeerd haar, veel lippenstift en een ietwat arrogante blik en vrijwel alle mannen droegen een poloshirt.

Verder richting noorden. Ik besloot om eens naar Captiva te rijden. Een eilandje in zee bereikbaar via een tolbrug ($ 6). Daar eerst bij de 7 Eleven twee taquitos (krokante deegrolletjes met vulling) en twee hotdogs (die je zelf mocht versieren met zure groenten en sausjes) gehaald. Heerlijk weer. Amerika is echt een food lovers' paradise. Captiva bleek een ontzettend mooi eiland te zijn. Heel groen met veel planten en palmbomen en weer grote villa’s. Ik ben helemaal tot het eind van het eiland gereden. Daar de auto geparkeerd, schoenen uit en een wandeling over het strand gemaakt. Erg druk was het niet hoewel de zon inmiddels wel zo af en toe scheen. Een mooie reiger gezien en op de foto gezet. Een van de vissers ving er zelf een baby hamerhaai. Hij durfde hem met zijn handen niet los te maken. Er moest een tangetje aan te pas komen. Ook dat beest staat op de foto.

De roadtrip ging verder, weer over de brug terug, en nu via de snelweg I-75 naar Tampa. Flinke afstand nog van zo'n 270 kilometer. Al die binnenwegen en lokale wegen zijn leuk als je iets wil zien, maar ze schieten voor geen meter op en dus blij met dat stukje snelweg. Toen ik in Tampa aankwam was het al half zeven. Nog net genoeg tijd om voor het donker een stevige wandeling door downtown te maken. Er stonden hoge kantoorgebouwen met veel glas. Er was een riverfront (boulevard langs de rivier) en zelfs een historische tramlijn. Best leuk dus. Vanwege het late tijdstip was het er redelijk uitgestorven.

Om kwart voor acht zat ik in het hotel (Rodeway Inn Tampa voor slechts 40 dollar). Aardige receptionist die over Nederland en Europa veel wist. Hij vond het Nederlandse accent zo mooi en had het over woordjes als ‘hutspot’ en ‘sleutel’. Er volgde een gesprek waarbij zowat de hele aardbol de revue passeerde en het klopte eigenlijk allemaal.