Dag 5: 27 april 2010 - The Keys (deel 2)

Het was weer zonnig toen ik opstond. De regen van gisteren was weg. Goede, rustige nacht gehad. Er logeerde volgens mij niemand aan mijn kant van het motel. Eerst maar even een kopje koffie in het motel. Daarna uitgecheckt en toen kon het avontuur weer beginnen.

Op naar Key West, met een paar stops tussendoor. Eerste stop bij een van de vele bruggen. Onder langs de brug gewandeld en weer terug. Paar foto’s gemaakt en weer verder.

Tweede stop in Marathon. Een van de grotere plaatsen op de Keys. Ontbijtje bij de McDonald’s en bij de K-Mart heb ik een grote fles water en wat afwasmiddel gekocht. Meteen vielen mij de prijzen op. 3 Flessen wasmiddel voor 8 dollar. En één fles? Die kostte gewoon 2,67. Je zou verwachten dat je dan de volle mep betaalt. Niet dus. Later nog even naar binnen bij de Winn Dixie voor wat andere producten: koelbox, ice pack, brood, blikjes vis, fruit en yoghurtjes. Altijd maar fastfood dat is ook niks.

Toen ging het verder naar Pigeon Key. Bij het visitors center informatie ingewonnen en meteen 11 dollar betaald voor een bezoek aan het eiland. Pigeon Key wordt met het andere eiland verbonden door een oude brug die niet meer in gebruik is. Ik ben er heen gelopen. Kon ook met de boot maar die vertrok een uur later. Het waren zo’n 3 kilometer. Je kon zo recht de ondiepe zee inkijken. Prachtig mooi. Er zwommen haaien, grote vissen en pijlstaartroggen. Moeilijk te fotograferen omdat ze bijna dezelfde kleur hadden als het zand in de zee. Verder op het eiland rondgekeken. Niks te zien, afgezien van een paar oude gebouwtjes die gebruikt werden door? Ik weet het niet eens meer. Wat maakt het ook uit. Er was nog een rondleiding mogelijk, maar die heb ik niet genomen anders zou ik pas twee uur later met de boot terug kunnen. Veel te laat. Kostbare tijd. Dus om kwart over een de boot terug naar de plek waar ik was gestart. Toen bedacht ik me dat op zo’n boot natuurlijk na afloop iedereen een fooi moet hebben: een dollar voor de kapitein en eentje voor het andere bemanningslid. Zo gaat dat in Amerika. Dat hoort bij het salaris. Even wennen voor ons Nederlanders. Het zorgt er wel voor dat iedereen zijn stinkende best doet om het je naar je zin te maken. Achteraf gezien was het eilandje zelf niet zo de moeite waard, maar de brug erheen en de boottrip weer wel.

Door naar Key West via de Seven Mile Bridge. De belangrijkste Key en daar zou ook het meeste te doen zijn. Dat bleek waar te zijn. Eerst de historische oude haven met weer veel toeristenwinkels. Daarna het bekende betonblok dat aangeeft dat je op het zuidelijkste punt van de Verenigde Staten bent. De hoofdstraat Duvall Street met zijn vele winkels, bars en restaurants. Allemaal in tropische sfeer. Ook nog wat gewandeld door Bahama Village. De plek waar de eerste immigranten uit de Bahama’s zich vestigden. Nu een wijk met kleurrijke houten huisjes. Als laatste de vuurtoren. Entree 10 dollar. Wow, dat was wel erg veel voor een torentje. Dus maar weer de bekende truc met de oude docentenpas uitgehaald. Die doet al jaren dienst als studentenpas. Met het pasje kostte de entree 5 dollar.

Rond 6 uur ben ik vetrokken uit Key West. Nog even gestopt voor een grote vanillemilkshake bij de Burger King. Amerikaans formaat van een liter. Daarna in één ruk door naar Homestead. Reis was zo’n 210 kilometer. Goed te doen met de cuisecontrol. Veel mensen achter mij hadden blijkbaar haast. De ene na de andere verkeershufter schoot voorbij. Ook op momenten dat het eigenlijk niet kon of mocht. Amerikanen rijden rustig, maar niet in Florida. Er is op de rijstijl van de meeste mensen geen pijl te trekken. Ze halen je in en gaan vervolgens weer minutenlang naast je rijden en elke keer zakt de snelheid een beetje. Tot ze het weer beu worden en het gas weer intrappen. Bij het eerstvolgende stoplicht trekken ze weer als een slak op en begint het spelletje van voren af aan. Erg apart allemaal. In het land waar de automobielindustrie zowat is ontstaan is het autorijden zeker niet uitgevonden.

Het hotel voor vanavond: Floridian Hotel Homestead. Slechts 42 dollar. Deze keer een grote kamer. Natuurlijk weer de magnetron, koffiezetter, koelkast en strijkplank.